W ostatnich dniach wzrosło w Polsce zagrożenie powodzią. Sytuacja jest porównywalna, a według wielu źródeł gorsza, niż w 1997 roku kiedy w Polskę nawiedziła wielka powódź. Przyniosła ona wielkie straty dla środowiska naturalnego, dla terenów rolniczych, wielu gospodarstw i dla mieszkańców. Ta klęska żywiołowa odebrała wielu Polakom dorobek całego życia i przekreśliła już na zawsze ich wewnętrzny spokój. Szczególnie tym, którzy mieszkają na terenach szczególnego zagrożenia.

Dzisiaj sytuacja się powtarza. Nieustające opady, wynikające ze zmian klimatycznych mogą doprowadzić do powtórzenia się sytuacji z 1997 roku. 

Parlament Europejski wraz z Radą podjął pewne działania mające na celu ocenę ryzyka powodziowego i zarządzania nim, przyjmując Dyrektywę 2007/60/WE z dnia 23 października 2007 roku. 

W związku z tą dyrektywą mam pytanie do Rady o jej realizację w poszczególnych państwach członkowskich. Czy ta dyrektywa ma przełożenie na działanie i postępowanie władz w sytuacjach kryzysowych i na ile Rada ocenia jej skuteczność. 

Po ogłoszeniu przez Komisję dokumentu Strategia Europe 2020 podniosły się głosy krytyczne wobec treści dokumentu, a dokładniej istotnych w nim braków.

Wiele środowisk feministycznych, aktywistów na rzecz równouprawnienia płci mówiło o kroku w tył na unijnej drodze do równości. Takie organizacje jak, na przykład, Europejskie Lobby Kobiet w swej krytyce postawiło konkretne postulaty: zrównanie płac kobiet i mężczyzn do 2020 r., rozwój sektora opieki oferującego pracownikom lepsze warunki a pracodawcom większy wybór oraz podjęcie działań zabezpieczających rynki przed sytuacjami kryzysowymi.

Stąd moje pytanie do Komisji:

Jaki Komisja ma stosunek do tych postulatów i jakie są szanse, że jednym z nadrzędnych celów Unii Europejskiej w najbliższych dziesięciu latach będzie równouprawnienie kobiet i mężczyzn?

Wojciech Michał Olejniczak (S&D ), na piśmie. – Szanowni Państwo! Ponad rok po największym wstrząsie dla amerykańskiego społeczeństwa od czasów 11 września, ogłoszeniu przez Bank Lehman Brothers bankructwa, jesteśmy mądrzejsi w kolejne doświadczenia. To, co się zdarzyło przez ostatnie dwanaście miesięcy jest dobitnym dowodem na błędne założenia polityki neoliberalnej i, tak jak 11 września, skłoniło nas do patrzenia na świat w inny sposób. Skutki kryzysu gospodarczego dotknęły w zasadzie każdą część świata, ale dla mnie najważniejsze jest to, że dotknęły wiele milionów Europejczyków.